Zamanın Süzgeci

PAYELERİN GÖLGESİ VE EKSİLENİN HAKİKATİ

Zaman, merhametsiz bir hükümran gibi her şeyi kendi amansız eleğinden geçirirken; o süzgecin ince gözeneklerinden aşağı süzülüp tarihin adsız çukuruna dökülen ne 2005 yılında bir tören salonunun ışıkları altında göğse takılan “Yılın Öğretmeni” nişanının o gelip geçici parıltısıdır ne de o günlerin insanı kendinden koparan, sahte ve uyuşturucu şöhret uğultusudur.

Zamanın süzgeci, her türlü süsü, her türlü yapaylığı ve her türlü “mış gibi” yapılmış başarıyı acımasızca ayıklarken; geriye kalan tek şey, 15 Temmuz 1973 sabahı Diyarbakır’ın o kadim ve dirençli toprağında ilk nefesle başlayan; Zonguldak’ın kömür karası kaderinden Ordu’nun fındık kokulu, sarp yamaçlarına dek uzanan o meşakkatli yürüyüşün ruhumuza, bir nakkaş titizliğiyle kazıdığı sarsılmaz, her türlü rüzgâra göğüs geren çelikten disiplindir.

Bu amansız süzgecin tellerine takılan, rüzgârın ve yılların aşındıramadığı o tek parça; bir insanın üzerine giydiği tüm toplumsal rollerden, tüm iğreti kimliklerden ve tüm dünyevi hırslardan arındığında geriye kalan o çıplak özüdür.

Biz biliyoruz ki zaman, en çok da parlatılmış olanı aşındırır; en çok da yüksek sesle söylenen yalanları yutar. Oysa o süzgecin üzerinde pırlanta gibi parlamaya devam eden şey, bir insanın en dar, en kuytu ve en sahipsiz anlarında bile kendi hakikatine olan o sarsılmaz sadakatidir. 1973’ten bugüne kat edilen her kilometrede, yutulan her toz zerresinde ve sığınılan her kerpiç duvarda; bu disiplin bir dış zorunluluk değil, bir varoluş refleksi olarak inşa edilmiştir.

Zamanın süzgecinden süzülüp yarına, yani kalıcılığın o tekinsiz ama vaat dolu kıyısına ulaşan yegâne ve en sahih gerçek; tüm unvanların, tüm rütbelerin ve tüm omuzlara takılan, insanı aslından koparan sahte yıldızların fersah fersah ötesinde bir “Fikir İşçisi” olarak kalabilme becerisidir.

İnsanın insana kayıtsız şartsız emanet olduğu o mukaddes sızıyı; bir ömür boyu taşınacak, her türlü dünyevi kirlenmeye karşı sakınılacak bir haysiyet mührü gibi ruhun en derin, en dokunulmaz mahzeninde muhafaza etme iradesidir.

Bu irade, payelerin gölgesinde serinlemek yerine, o gölgeyi bir kenara itip güneşin altındaki o terli ve tozlu hakikati kucaklayanların harcıdır.

Çünkü biz anladık ki; zaman geçtikçe eksilen tek şey ömür değildir; asıl eksilen, insanın kendi sesindeki o ham ve bencil yankıdır.

Eksildikçe tamamlanan, azaldıkça derinleşen ve süzüldükçe berraklaşan bu yürüyüş; bir yazarın kalemini sadece kâğıda değil, insanlığın ortak vicdanına bir mühür gibi basma kavgasıdır. Bu kavga, süzgecin üzerinde kalan en ağır, en sarsılmaz ve en mukaddes parçadır; zira o mühür bir kez vurulduğunda, zaman bile onu silmeye güç yetiremez.

PARILTININ İLLÜZYONU VE HAKİKATİN ÇETİN MEYDANI

1995 yılında, Kahta’nın kerpiç kokulu Damüstü köyünden Diyarbakır’ın yiğit ve mahzun Yiğityolu’na dek uzanan o insanüstü gayret; sadece teknik bir eğitimcilik başarısı veya profesyonel bir performans grafiği değil, mevcut imkânsızlıkların o boğucu kuşatmasını birer imkân kalesine dönüştürme, yokluğun orta yerinde varlık sancısıyla yükselen bir irade inadıydı.

Bu inat, her ne kadar kamusal bir takdirle mühürlenip “Yılın Öğretmeni” unvanının o ışıltılı gölgesine evrilse de; ekranların o insanı kendi merkezinden, omuzlarındaki o kadim ve dilsiz yükten sinsice koparan aldatıcı, o uyuşturucu parıltısı dindiğinde; zamanın süzgeci üzerinde kalan asıl ve sarsıcı gerçek; bir öğretmenin yirmi yıldır tek başına, her gün yeniden kurulan bir barikat gibi sürdürdüğü o vakur, o tavizsiz hukuk mücadelesidir.

İnsan, sadece alkışlandığı kürsülerin o yapay, o steril ve o sahte yüksekliğinde değil; o kürsülerden inip hakikatin o en çıplak, o en sert ve o en yalnız meydanında, rüzgârın ve adaletsizliğin karşısında tek başına kaldığında kendi gerçek ruhsal hacmini ölçebilirmiş.

O gün, o aldatıcı ışıklar söndüğünde ve o geçici kalabalıklar dağıldığında iliklerime kadar sarsılarak anladım ki; gerçek başarı, isminizin parlak metal tabelalarda veya süslü gazete sütunlarında parlaması değil; adaletin o sağır sessizliğe gömüldüğü, vicdanların konforla körleştiği o en karanlık dehlizlerde bile vicdanın sesini on altı yıl boyunca bir saniye dahi kısmadan, o asil ve kutsal öfkeyi bir an bile kaybetmeden hakikati haykırabilmektir.

Bu meydan, hiçbir sahteliği kabul etmeyen, insanın sadece kendi çıplak vicdanıyla tartıldığı o en çetin teraziye ev sahipliği yapar. Orada payeler birer yük, unvanlar ise sadece birer imtihandır. On altı yıl süren o uzun ve ince adalet nöbeti; tabelaların ışıltısından çok, o dilsiz çocukların bakışlarındaki haktan ve hukuktan beslenen bir yazarın, bir fikir işçisinin namus davasıdır. Başarı, işte o namusun; parıltının illüzyonuna feda edilmeden, süzgecin üzerinde pırlanta bir sükûnetle kalabilmesidir.

ZIRHIN İNŞASI: BEŞ FAKÜLTE VE RUHUN AKADEMİK SEFERBERLİĞİ

Zamanın o merhametsiz süzgeci, sığ olanı ve emek verilmemiş olanı büyük bir hızla elerken; kök salmak ve o sarsılmaz hakikat zemininde derinleşmek adına, o ilk idealleri taşıyan Eğitim Fakültesi ve PDR koridorlarından, zamanın dincilerine kızıp hikmet arayan İlahiyat kürsüsüne; toplumu ve insanı bir bütün olarak kavrayan Sosyoloji kürsüsünden hukuk ve klinik psikoloji hedeflerine uzanan o devasa akademik zırh, adeta bir savunma hattı gibi tuğla tuğla inşa edildi.

Bu muazzam yürüyüş, sadece entelektüel bir biriktirme hevesi veya dindirilmez bir öğrenme açlığı değil; “İslam’ın sosyalliği ve insanın yeryüzündeki yegâne, en mutlak ve dokunulmaz kutsal olduğu” hakikatini savunma; dinsel terminolojinin toplumsal katmanlara sızan o dilsiz yaralarını, o tarihsel yanlış anlamaları onarma ve bu ağır hasarlı bilinci yeniden ayağa kaldırma cehdidir.

Otuz dört basılı eser, bin iki yüzün üzerinde makale ve üç bin iki yüz seksen sayfalık devasa bir zihinsel anıt olan “Leküm Dinüküm Veliyedin” serisi; bir yazarın fildişi kulesinden attığı teorik nutuklar veya steril odalarda kurgulanmış cümleler değil, hayatın tam o kanayan, o sıcak ve sarsıcı kalbinden süzülen birer feryat dökümüdür.

Hz. Havva’dan günümüze kadının o dilsizleştirilmiş tarihini, Kerbübela’nın bin yıldır sönmeyen o büyük ve evrensel yangınını, “Ademlikten Adamlığa” giden o çileli ve her adımda bir parça daha dünyevi yükten arınmayı gerektiren yolu yazmak; benim için sadece edebi bir eylem veya estetik bir kaygıdan ziyade, çağın o koyu ve boğucu karanlığına ruhumun tüm terini akıtarak ince, ama sönmeyecek bir ışık sızdırma kavgasıdır.

Bu akademik seferberlik; kalemi bir süs olmaktan çıkarıp, onu sokağın, hukukun ve vicdanın en keskin enstrümanına dönüştürme sürecidir.

Beş ayrı fakülteden süzülen bu zırh, yazarın sadece bilgisini değil, aynı zamanda omuzlarındaki o büyük emaneti taşıma kapasitesini de temsil eder. Yazılan her bir sayfa, aslında bu zırhın birer halkası; her bir makale ise hakikatin o tavizsiz savunmasında kullanılan birer siperdir. Biz bu zırhı, dünyadan bir şeyler almak için değil; dünyaya, omuzlarımızdaki bu kadim mirası en sahih ve en teknik donanımla geri vermek için kuşandık.

SÜZGECİN ÜSTÜNDE KALAN: BİR MİLYON NEFES VE BEDELSİZ ŞAHİTLİK

Bugün zamanın o sarsıcı, hiçbir mazereti veya sahteliği kabul etmeyen süzgecinin üzerinde pırlanta gibi parlayan yegâne cevher; yirmi bir ilin tozlu yollarında ve yüz doksan altı ilçenin o dilsiz meydanlarında, devletten veya kurumlardan tek bir kuruş ücret talep etmeden, sadece o çocukların gözlerindeki saklı ışığa talip olarak gerçekleştirilen milyonlarca yürekle o mukaddes buluşma eylemidir.

Bu, bir projenin sınırlarını fersah fersah aşan; “İnsan İnsana Emanettir” düsturuyla üç bin on yedi ayrı okulun koridorlarında, gençlerin ufkuna o sarsılmaz ve kadim hakikati birer sır gibi fısıldamak; elli yedi ayrı yerel gazetede, kalemini bir vicdan nöbetçisi gibi tutarak kelamın haysiyetini savunmaktır.

Bu yürüyüş; yetmiş iki ayrı hukuk disipliniyle adaletin teknik zırhını kuşanmak, on üç ayrı kişisel gelişim uzmanlığıyla insan ruhunun o en karanlık dehlizlerine inebilmek ve otuz üç ayrı teknik donanımla çağın o gürültülü dijital kaosunu bir strateji mimarı edasıyla yönetebilmektir.

Gerçek başarı; kalabalıklar tarafından coşkuyla alkışlanmak veya geçici takdirlerin gölgesinde serinlemek değil; “Ertelenen Hayatlar”ın o hüzünlü dokusunda, “Sayha”nın o kulakları yırtan sessiz satır aralarında saklı olan o sarsılmaz samimiyetin ve adanmışlığın; bugün bir hâkimin o hiçbir baskıya boyun eğmeyen vakarında, bir doktorun hayat dağıtan emin neşterinde veya bir gencin kendi içindeki o büyük devrimi başlatışında, o uyanışında yaşıyor olmasıdır.

İnsan, kendi eserini kâğıtta değil, değiştirdiği ve dokunduğu hayatlarda gördüğü an aslına rücu eder. Bu bedelsiz şahitlik, dünyanın hiçbir maddi karşılıkla satın alamayacağı; sadece ömrünü bir başkasının varlığına feda edenlerin anlayabileceği o muazzam zenginliğin ta kendisidir.

Varlık sancısı; işte bu devasa akademik birikimi, o yıllar süren uykusuz akademik sancıyı ve sahada tüketilen o yorgun nefesi; “İnsan İnsana Emanettir” argümanıyla birleştirerek, onu salt bir bilgi yığını olmaktan çıkarıp bir haysiyet mirasına dönüştürme davasının adıdır.

Biz bu yola, süzgecin üzerinde kalan o tek bir doğru cümleyi kurabilmek, o tek bir hayatı karanlıktan çekip çıkarabilmek için çıktık.

Geriye dönüp baktığımızda gördüğümüz o bir milyon nefes, aslında bir yazarın yazdığı en uzun, en derin ve en gerçek kitabın yaşayan sayfalarıdır. Bu sayfalarda ne bir kibir ne de bir çıkar ilişkisi vardır; orada sadece insanın insana, ruhun ruha olan o kadim emaneti ve o emaneti korumak için dökülen yürek teri mevcuttur.