KALBİMİZİN TERAZİSİ BOZULDU !

Vak­tin bi­rin­de şa­şı bir çı­rak var­mış. Us­ta­sı o­na şa­şı ol­du­ğu­nu söy­lü­yor a­ma çı­rak bu­nu bir tür­lü ka­bul­len­mi­yor­muş. Bir gün us­ta­sı ça­lış­ma­nın en ha­ra­ret­li a­nın­da on­dan do­lap­ta­ki tes­ti­yi ge­tir­me­si­ni is­te­miş. Çı­rak hız­la do­la­ba doğ­ru i­ler­le­ye­rek ses­len­miş: “Han­gi­si­ni is­ti­yor­sun us­ta? Sağ­da­ki­ni mi sol­da­ki­ni mi?” Us­ta, “O­ra­da bir tes­ti var” de­miş a­ma çı­rak gö­zü­nün gör­dü­ğüy­le hük­met­me­ye ka­rar­lı bir hal­de i­ti­raz et­miş he­men. Us­ta bak­mış ik­na ol­mu­yor: “Fark et­mez ev­la­dım” de­miş, “Han­gi­si­ni is­ter­sen o­nu ver”.

A­ma çı­rak yi­ne ay­nı ce­va­bı ver­miş: “Us­ta sen­sin sen ka­rar ver, sağ­da­ki­ni mi is­ter­sin sol­da­ki­ni mi?” Us­ta böy­le de­vam et­me­ye­ce­ği­ni an­la­mış ve ay­nı za­man­da da çı­ra­ğı­na ders ver­mek is­te­miş: “Bi­ri­ni kır ö­bü­rü­nü al gel” Çı­rak, gü­ya tes­ti­ler­den bi­ri­ni se­çip di­ğe­ri­ni kır­mış ve kı­rın­ca gör­müş ki di­ğer tes­ti de pa­ram­par­ça. Gü­lüm­se­ten bu a­nek­dot as­lın­da bu­gün­kü ah­va­li­mi­zi o ka­dar gü­zel an­la­tı­yor ki… Zi­ra o­lan bi­te­ni iz­le­yin­ce hüzün­lü bir ses­siz­lik ge­lip zih­ni­ni­zin tam or­ta­sı­na bağ­daş ku­ru­yor.

Ma­ri­fet gö­züy­le ba­kın top­lu­ma; ger­çek­le­re na­sıl “şa­şı” bak­tı­ğı­mı­zı zi­ya­de­siy­le an­lar­sı­nız. Do­ğu’y­la Ba­tı’nın, zen­gin­le fa­ki­rin, sağ­cıy­la sol­cu­nun, ka­dın­la er­ke­ğin, yaş­lıy­la gen­cin, o şe­hir­le bu şe­h­rin, o par­ti­ye oy ve­ren­le bu par­ti­ye oy ve­re­nin, o ta­kı­mı tu­tan­la bu ta­kı­mı tu­ta­nın, di­ni öy­le an­la­yan­la böy­le yo­rum­la­ya­nın, o ya­za­rı se­ven­le bu şa­i­ri se­ve­nin, yü­rü­yen­le ko­şa­nın, o­tu­ran­la a­yak­ta du­ra­nın, kı­yam e­den­le sec­de e­de­nin a­ra­sın­da her­kes bir baş­ka­sı­nın sa­ğı­rı, ken­di­si­ne ben­ze­me­ye­nin kö­rü. İn­san de­nen en bü­yük kut­sa­lın ta­ri­fi­ni sağ­lık­lı ve kap­sam­lı şe­kil­de ya­pa­ma­yan id­rak­ler, in­sa­nı ya­ra­tan bi­ri­cik kud­re­ti ve O’nun in­san­lık­tan ne­ler bek­le­di­ği­ni an­la­ya­maz ha­le gel­di­ler.

Kim­bi­lir, bel­ki de bu yüz­den Rab­bin rı­za­sı­nın O’nun ya­rat­tık­la­rı­nın rı­za­sın­da giz­li ol­du­ğu­nu gö­re­mi­yor, O’nun sev­gi­si­ni ve ik­ram­la­rı­nı ka­zan­ma­yı ken­di­mi­ze dert e­di­ne­mi­yor, dün­yay­la il­gi­li her me­se­le­yi ken­di­mi­ze dert e­di­nip e­li­miz­de­ki ö­mür ser­ma­ye­mi­zi hoy­rat­ça tü­ke­ti­yo­ruz. Bel­ki de bu yüz­den kar­deş­li­ği te­bes­süm­le ço­ğalt­mak var­ken; hüs­nü zan i­le a­zal­ma­mı­za en­gel ol­ma­mız, te­va­zu i­le bir a­ra­ya gel­me­miz, mü­sa­ma­ha i­le u­zak­la­şa­nın yü­re­ğin­den tut­ma­mız ge­re­kir­ken; ken­di­mi­zi kı­na­ma­yan ne­fis­le­ri­miz, şer­re ba­ha­ne­ler a­ra­yan kir­li a­kıl­la­rı­mız, hak­kı gör­mez­den ge­lip zul­me­ti ak­la­yan vic­dan­la­rı­mız­la ay­nı Al­lah’a i­na­nan, ay­nı kıb­le­ye dö­nen, ay­nı pey­gam­be­rin ri­sa­le­ti­ne i­man e­den biz, bir­bi­ri­mi­zi bir ka­şık su­da bo­ğar hal­de­yiz.

Bel­ki de bu yüz­den 'Alîm' o­la­nın aç­lık, uy­ku­suz­luk, dert ve sı­kın­tı i­çi­ne sak­la­dı­ğı il­mi; tok­luk, re­fah ve ra­ha­tın koy­nun­da; ‘di­le­di­ği­ne iz­zet ve şe­ref ve­re­nin’ i­tâ­at, tes­li­mi­yet, e­ma­net ve i­ba­de­tin i­çi­ne sak­la­dı­ğı iz­ze­ti, mev­ki ve ma­kam­da; 'ni­met ve ha­zi­ne­le­ri son­suz' o­la­nın, ka­na­a­tin, te­va­zu­nun, yar­dım­laş­ma­nın, kar­deş­li­ğin, bir ve be­ra­ber ol­ma­nın i­çi­ne sa­rıp sar­ma­la­dı­ğı zen­gin­li­ği, mal yı­ğıp bi­rik­tir­mek­te; Al­lah'ın cen­net i­çin ya­rat­tı­ğı ‘ra­ha­tı’ bu dün­ya­nın şa­ta­fat ve deb­de­be­sin­de a­rı­yo­ruz.

Bel­ki de bu yüz­den kül­tür em­per­ya­liz­mi­nin dep­rem ku­şa­ğın­da ol­du­ğu­muz hal­de top­lu­mun a­na rah­mi o­lan ve e­be­de kod­lan­ma­sı ge­re­ken ev­li­lik­le­ri­mi­zin ye­ri­ni sa­yı­sı her ge­çen gün ar­tan bo­şan­ma­lar, par­ça­lan­mış a­i­le­ler, gü­nü bir­lik il­iş­ki­ler al­dı. Bu sa­ye­de de ne mah­re­mi­yet kal­dı, ne sa­mi­mi­yet kal­dı ne de a­i­di­yet… Bel­ki de bu yüz­den en mü­him me­se­le­ler­de da­hi bir a­ra­ya ge­le­me­mek yet­mi­yor; ne ya­pıp e­dip en kü­çük fark­lı­lık­ta bi­le kav­ga e­de­bil­me­nin o­ri­ji­nal yol­la­rı­nı bu­la­bi­li­yor; bu­gün zul­mün kar­şı­sın­da su­san dil­le­ri­miz ve bir tür­lü ye­rin­den doğ­ru­la­ma­yan el­le­ri­mi­zin ya­rın a­ley­hi­mi­ze şa­hit­lik ya­pa­ca­ğı­nı u­nu­tu­yo­ruz.

'Fay­da­sız ve bo­şu bo­şu­na bir şey ya­rat­ma­mış o­la­na' ha­lîl o­la­cak gön­lü­müz yok bel­ki a­ma bu dün­ya­ya gön­de­ri­liş ga­ye­mi­zi de id­rak e­de­bil­miş de­ği­liz. E­vet, ka­bul et­mek ge­re­ki­yor;ha­ya­tın es­ki­ye o­ran­la da­ha hız­lı ak­tı­ğı bir za­man di­li­min­de meş­gu­li­yet­le­rin sa­yı­la­ma­ya­cak ka­dar faz­la­laş­mış ol­ma­sı­na mu­ka­bil ö­mür ol­duk­ça kı­sa, a­mel­ler ku­sur­lar­la do­lu, e­cel her dem ya­kın, yol­cu­lu­ğun me­sa­fe­si i­se ol­duk­ça u­zun. Bu ne­den­le de ha­ki­ka­tin kal­bi­ne do­kun­mak bü­yük bir yü­rek is­ti­yor; gö­nül şeh­rin­de mut­lu­lu­ğun ka­nat­la­rı­na tu­tun­mak i­se sar­sıl­maz bir sa­bır, ya­nar­dağ gi­bi bir i­man ge­rek­ti­ri­yor. Zi­ra yal­nız­lı­ğı­n öz­gür­lü­ğü­ne, i­ma­nın sa­mi­mi­ye­ti­ne, aş­kın ya­ra­sı­na ve der­din mu­ci­ze­vi gü­cü­ne ta­lip ol­ma­nın be­de­li a­ğır, yo­lu me­şak­kat­li. Nef­sin ge­çit ve teh­li­ke­le­ri­ni a­şa­bil­mek zor; kö­tü huy­lar­dan te­miz­len­mek, ru­ha yer­le­şen çir­kin sı­fat­la­rın kö­kü­nü sö­küp at­mak güç; kal­bi Al­lah’tan baş­ka­sı­na yö­nel­mek­ten men et­mek ve her da­im O’nun (c.c.) zik­riy­le süs­le­mek e­mek is­te­yen bir iş.

Sa­nı­rım tam da bu nok­ta­da o­lan bi­ten kar­şı­sın­da ya­şa­dı­ğı­mız a­kıl tu­tul­ma­la­rı­nın şaş­kın­lı­ğı i­çin­de sor­mak ge­re­ki­yor; yü­rek dev­le­ti­nin za­yıf­la­mış hal­ka­la­rı­nı o­nar­ma­ya, kay­bol­ma­ya yüz tu­tan hak­ka­ni­yet ve a­da­let ru­hu­nu ya­şa­dı­ğı­mız ça­ğın id­ra­ki­ne sun­ma­ya ça­lış­mak­tan baş­ka ça­re­miz var mı? Al­lah’ın kur­mak is­te­di­ği bü­yük bir me­de­ni­yet­in, top­lum ha­ya­tı­nın ve dün­ya­yı cen­ne­te çe­vir­me­si­nin ‘di­ri­liş’ der­din­de­ki ‘va­ris­le­ri’ o­la­rak; müm­bit coğ­raf­ya­mı­zı dört bir ta­raf­tan ku­şa­tan, bi­zim yok­lu­ğu­mu­zu var­lık­la­rı­nın te­mi­na­tı o­la­rak gö­ren İd­ris li­ba­sın­da­ki İb­li­si ka­la­ba­lık; sa­vun­du­ğu­muz de­ğer­le­ri ve hay­kır­ma­ya ça­lış­tı­ğı­mız kut­sal­la­rı çe­pe­çev­re sar­mı­yor; bu hay­kı­rı­şın gür se­si­ni çı­kar­la­rı­na do­kun­du­ğu i­çin kıs­ma­ya, hat­ta güç­le­ri yet­ti­ği nok­ta­da tüm­den sus­tur­ma­ya ça­lış­mı­yor­lar mı?

Böy­le­si bir hen­ga­me i­çin­de sa­de­ce haz ve men­fa­at tat­mi­ni i­çin ya­şa­yan, hak hu­kuk gö­zet­me­yen, so­rum­lu­luk­la­rı­nı sa­de­ce gös­ter­me­lik i­ba­det­ler­le ye­ri­ne ge­tir­di­ği­ni sa­nan­la­rın ken­di­le­ri­ni din­dar his­set­me­le­ri­nin bir ö­ne­mi var mı? İ­man e­dip di­rilt­me­ye ve ya­şat­ma­ya ta­bi ol­ma­mak; me­saj­la­rı bil­di­ği hal­de ne uğ­ru­na ve kim­ler­le mü­ca­de­le et­ti­ği­ni ö­nem­se­me­mek; sa­de­ce gü­ce ve güç­lü­ye ta­pın­mak; ha­ki­ka­ti zim­me­ti­ne a­lıp baş­ka­la­rı­nı ba­tıl yol­la­rın yol­cu­la­rı i­lan et­mek; id­rak­siz­lik ve fe­ra­set­siz­li­ğin en be­lir­gin a­la­met­le­ri de­ğil mi?

E­vet, ya­zık ki in­san­la­rın doğ­ru­luk­tan ay­rıl­dı­ğı, ha­ya­li şey­le­rin ar­ka­sı­na düş­tü­ğü ve ger­çe­ğin ö­zü i­le de­ğil sa­de­ce ka­bu­ğu i­le meş­gul ol­duk­la­rı bu dö­nem­de gaf­le­te da­la­rak bu dün­ya­ya ne i­çin gel­di­ği­mi­zi, ne­re­den gel­di­ği­mi­zi, bu­ra­dan ne­re­ye gi­de­ce­ği­mi­zi u­nu­tu­yo­ruz ba­zen. ‘Nis­yan’ de­nen ‘u­nut­kan­lık’ i­le ak­ra­ba­lık sa­ye­sin­de kim ol­du­ğu­mu­zu u­nut­tu­ğu­muz an­da da ken­di­mi­zi baş­ka­sı zan­ne­di­yor, baş­ka­la­rın­dan ve baş­ka şey­ler­den ye­ni kim­lik­ler i­cat e­di­yo­ruz.

Pe­ki çö­zü­mü­müz ne ya­şa­dı­ğı­mız bu a­kıl tu­tul­ma­la­rı kar­şı­sın­da? A­ciz ka­na­a­tim­ce ken­di hiç­li­ği­mi­zi fark e­de­cek ka­dar her şe­yin sa­hi­bi­nin sa­de­ce Al­lah ol­du­ğu­nu bil­di­ği­miz, yâ­hut her şe­yin sa­hi­bi­nin sa­de­ce “O” ol­du­ğu­nu bi­le­cek ka­dar ken­di hiç­li­ği­mi­zin far­kın­da ol­du­ğu­muz; ca­nı­mı­zı e­ma­net ni­ye­ti­ne ta­şı­dı­ğı­mız, her­han­gi bir şey­den, 'be­nim' di­ye bah­set­me­ye u­tan­dı­ğı­mız “es­ki” gün­le­ri­mi­ze dön­mek zo­run­da­yız.

Bil­me­li­yiz ki… Ce­ha­let, bil­gi­nin var­lı­ğı ve­ya yok­lu­ğun­dan zi­ya­de bil­gi­nin hik­met i­le bu­lu­şa­ma­ma­sın­dan o­lu­şur. Biz i­se hik­met­ten mah­rum du­rum­da­yız. Zi­ra bi­len(!) a­ma gö­nül­le­ri dün­ya­nın ge­çi­ci me­ta­sıy­la dop­do­lu ol­du­ğu hal­de i­man id­di­a­sı i­çin­de o­lan­lar, i­nan­mak is­te­dik­le­ri şey­le­re de­lil bul­mak i­çin a­kıl ni­me­ti­ni in­ka­ra ka­dar had­siz­le­şi­yor, göz­le­ri­nin ö­nün­de­ki ger­çe­ği gör­me­mek i­çin di­re­ti­yor; kin, in­ti­kam, ha­set, öf­key­le yoğ­rul­muş gö­nül­ler de bil­di­ği­ni id­di­a e­den­le­rin ar­dı­na dü­şe­rek ya­şam­la­rı­nı şe­kil­len­dir­mek­ten zer­re ka­dar çe­kin­mi­yor­lar.

Tek baş­la­rı­na hiç ol­duk­la­rı­nı gör­dük­le­rin­de ha­yat sü­re­me­ye­cek­le­ri­ne i­na­nan­lar da, muh­te­me­len Al­lah’a bi­le sırf güç­lü ol­du­ğu i­çin i­man e­di­yor; i­ti­ka­dı­nın te­me­li­ne kul­luk zev­ki ve şu­u­ru ye­ri­ne güç­lü­den ya­na ol­mak ar­zu­su yer­le­şin­ce, yer­yü­zün­de güç­lü bul­duk­la­rı kim­se­le­ri “sa­hip” o­la­rak gör­mek ko­nu­sun­da zor­lan­mı­yor­lar. Bu gru­bun dı­şın­da ka­la­rak öz­gü­ven­le­ri­ni yi­ti­ren­ler i­se güç­lü gö­rün­me ih­ti­yaç­la­rı­nı güç­lü­nün ya­nın­da du­ra­rak gi­der­me­ye ça­lı­şı­yor­lar. Kim­bi­lir bel­ki de bu yüz­den ço­ğu in­san ne­ye, ne uğ­ru­na, ni­çin i­nan­dı­ğı­nı bil­me­den sırf et­raf­tan gör­dü­ğü i­çin din di­ye tek­rar e­dip du­ru­yor pek çok şe­yi. Böy­le­lik­le de top­lum­da ay­rış­ma baş­lı­yor ve ev­vel­ki üm­met­le­rin yan­lış­la­rıy­la ta­rih sa­de­ce te­ker­rür e­di­yor.

Ne ya­zık ki ser­ve­ti­mi­ze, şöh­re­ti­mi­ze, hır­sı­mı­za, dün­ya­ya mey­li­mi­ze çe­ki­dü­zen ve­re­lim der­ken kal­bi­mi­zin te­ra­zi­si bo­zul­du. Her­kes bu yan­gın­dan kur­tul­mak i­çin ka­bu­ğu­na çe­kil­di ve ken­di­ni kur­tar­ma te­la­şı­na düş­tü. Ke­li­me­nin dü­şün­ce­ye, dü­şün­ce­nin ha­ya­ta a­kan ta­ra­fıy­la kal­bi­miz­de var o­lan di­li­miz­den dö­kü­le­cek­se e­ğer Pey­gam­be­rin i­zin­den git­ti­ği­ni söy­le­di­ği hal­de o­nun ah­lâ­kıy­la ter­bi­ye gör­me­yen­ler, mu­kad­des ke­li­me­le­ri sa­de­ce dil­le­rin­de ta­şı­yıp gö­nül­le­ri­ne in­di­re­me­yen­ler i­çin Ki­tab-ül Mü­bin, “ki­tap yük­lü mer­kep­ler” i­fa­de­si­ni kul­la­nı­yor. Ta­şı­yan, a­ye­tin i­fa­de­siy­le ha­mal o­lu­yor; ya­şa­yan i­se ke­mâl bu­lu­yor. U­la­şı­lan ke­mal nok­ta­sı i­se ha­ya­tı, ö­lü­mü ve ö­lüm­den son­ra­sı­nı şu­ur­la bir­bi­ri­ne bağ­lı­yor.

İn­sa­na kim ol­du­ğu­nu, dün­ya­ya ne­den ve ni­çin gel­di­ği­ni, ne­re­ye gi­de­ce­ği­ni ha­tır­la­tan za­man, me­kan ve in­san­la­ra muh­taç ol­du­ğu­muz bir za­man di­li­mi­ni ya­şı­yo­ruz. Zi­ra bu za­man, me­kan ve in­san­la­rın ı­şıl­tı­sı al­tın­da her şey ber­rak­la­şı­yor; â­mâ­lar gör­me­ye, gö­ren­ler fark et­me­ye, fark e­den­ler de dert et­me­ye baş­lı­yor. Bu lü­tuf­la­rın kad­ri­ni bi­len na­sip­dar­lar o­la­rak; on­la­rın ay­na­sın­da var­lık se­be­bi­ni sey­re­den ve o se­be­bin hak­kı­nı ya­şa­mı­nın tü­mün­de ver­me­ye ça­lı­şan­lar da böy­le­ce dol­du­ra­bi­li­yor­lar rı­za hey­be­le­ri­ni.

İş­te bu yüz­den… Gö­rüş ay­rı­lık­la­rı­mı­zı, fark­lı­lık­la­rı­mı­zı, kav­ga­la­rı­mı­zı, kü­çük he­sap­la­rı­mı­zı bir ke­na­ra bı­ra­ka­rak her ge­çen u­zak­laş­tı­ğı­mız hak ve hu­ku­kun ye­ni­den te­si­si i­çin ye­ni bir say­fa aç­mak zo­run­da­yız. İ­çi­miz­den ba­zı­la­rı­nın a­kıl ve kal­bi­ne i­ti­mat e­dip, on­la­ra dik­kat­le göz­le­ri­mi­zi dik­mek yet­mi­yor. Her bi­ri­miz; “Ben ki­mim ve be­nim yap­tı­ğım­la ne o­la­cak ki?” u­mur­sa­maz­lı­ğın­dan; “Ben bir hi­çim a­ma bir şey­ler yap­maz­sam hiç kim­se­nin yap­tı­ğı­nın bir mâ­nâ­sı kal­ma­ya­cak” şu­ur ve me­su­li­ye­ti­ne e­riş­mek bor­cun­da.

Bin yı­lı aş­kın bir sü­re i­çin­de il­ke­le­ri­nin i­zi­ni sü­ren, il­ke­le­ri­ni ül­kü­le­re dö­nüş­tür­me ceh­di gös­te­ren; kal ve ha­liy­le ha­ki­ka­ti ya­şa­yan ve ya­şa­tan; fi­kir, o­luş ve va­ro­luş san­cı­sı çe­ken ha­ki­kat er­le­rin­den o­lu­şan ced­di­miz kim­bi­lir bel­ki de bu yüz­den can­la­rı­nı, mal­la­rı­nı, kan­la­rı­nı in­anç­la­rı­na şa­hit kıl­ma­nın aş­kıy­la ya­nıp tu­tuş­muş­lar­dı. On­la­rın i­zin­ce bil­me­li­yiz ki; i­man e­de­rek ken­di çağ­la­rı­nın göğ­sü­ne i­yi­lik, gü­zel­lik, doğ­ru­luk, hak ve a­da­let i­çin dert­le­ri ve a­cı­la­rı pay­laş­mak i­çin o­muz o­mu­za to­hum e­ken­ler kur­tu­la­cak, ge­ri­si hüs­ra­na uğ­ra­ya­cak, kay­be­de­cek­tir. Bu da an­cak sev­gi ve mer­ha­met­ten ya­ra­tıl­mış ol­ma­yı fark e­den­ler, vic­dan­la­rı­nın de­rin­lik­le­rin­de bu­nu bu­lan­lar, Al­lah’tan var­lı­ğa yan­sı­yan sev­gi ve mer­ha­met ha­le­si­ni his­se­dip du­yum­sa­yan­la­rın bir a­ra­ya gel­me­si i­le müm­kün o­la­bi­lir.

Sö­zün ö­zü… Si­lah tu­tan el­le­rin ka­lem tu­tu­şu­nu, öf­ke ku­san dil­le­rin tes­bih çe­ki­şi­ni, İs­lâm bel­de­le­ri­ne a­da­let­le diz çök­tü­ren ec­da­dı­mı­zın gö­nül sul­tan­la­rı ö­nün­de­ki te­va­zu­su­nu an­la­sak; ta­hiy­yat­lar­da o­ku­du­ğu­muz ‘Rab­be­nâ’lar­da; “be­ni, a­na-ba­ba­mı ve bü­tün mü­min­le­ri ba­ğış­la” di­ye­rek az son­ra hiç de üs­tü­mü­ze va­zi­fe ol­ma­yan bir kav­ga­da kal­bi­ni kı­ra­ca­ğı­mız, ha­ka­ret ve hat­ta kü­für e­de­ce­ği­miz, ye­tin­me­yip i­ha­net e­de­ce­ği­miz kar­de­şi­mi­zin e­be­di sa­a­de­ti i­çin du­a et­ti­ği­mi­zin far­kı­na var­sak ye­te­cek!

Çağ­lar ö­te­sin­den za­ma­nın kal­bi­ne dü­şen "Ok­çu­lar ye­ri­niz­den ay­rıl­ma­yın!" ne­be­vi iz­dü­şü­mü i­le bi­ti­re­lim; Zi­ra siz ay­rı­lır­sa­nız Ham­za­lar şe­hit dü­şe­cek mey­dan­lar­da. Hint­le­rin öf­ke­si ve ki­ni dün­ya­yı e­sir a­la­cak. E­bu Süf­yan­la­rın de­ve­le­ri­nin sır­tın­da­ki "yük" dün­ya­nın "şe­re­fi" o­la­cak. E­bu­be­kir­le­rin sıd­kı ta­ri­he ka­rı­şa­cak.

Ö­mer­le­rin a­da­le­ti ye­ti­min, kim­se­si­zin, mah­su­nun, sa­hip­si­zin, e­zil­mi­şin, yol­da kal­mı­şın göz­le­ri­ne de­ğil; muk­te­dir­le­rin i­ki du­da­ğı­na hap­so­la­cak! Os­man­la­rın ka­nı mus­ha­fa bu­la­şa­cak. A­li­le­ri mey­dan­lar­da yı­ka­ma­yan­lar o­na hır­sın ze­hir­li ok­la­rı­nı fır­la­ta­cak. E­bu­zerr­ler Re­be­ze­ler­de ye­tim­li­ğe mah­kum e­di­le­cek. A­lem­le­re rah­met o­la­nın te­va­zu­su­nun kar­şı­sı­na Mu­a­vi­ye­le­rin gör­kem­li sa­ray­la­rı in­şa e­di­le­cek! Ha­san'­la­ra i­ha­ne­tin zeh­ri i­çi­ri­le­cek. Hü­se­yin­le­re Ker­be­la­lar­da tu­zak­lar ku­ru­la­cak. E­bu Le­heb­ler, E­bu Ce­hil­ler a­sır­lar do­la­şa­cak.

Ay­rıl­ma­yın!