Hakkında

“Adem’likten Adam’lığa bir fikir işçisi”

Muhammed Rıdvan Sadıkoğlu

Fikir İşçisi, Eğitim Yöneticisi, Araştırmacı Yazar.

15 Temmuz 1973, Diyarbakır doğumlu olup ilköğrenimini Zonguldak İli Çaycuma İlçesi Barbaros İlkokulunda, Ortaöğrenimini ise Ordu İli merkez ve Mesudiye İlçesi’nde tamamlamıştır. D.Ü. Eğitim Fakültesi Sınıf Öğretmenliği Ana Bilim Dalı, D.Ü. Psikolojik Danışmanlık ve Rehberlik ve aynı zamanda A.Ü. İlahiyat Fakültesi mezunu olup 2022-2023 eğitim öğretim yılında İ.Ü. Sosyoloji Bölümü ile N.A.A.B.Ü’nde Hukuk Eğitimine(bu öğretim yılı için kaydını dondurmuştur) başlamıştır. Ayrıca felsefe ve klinik psikoloji okumayı da hedefleri arasında saymaktadır.

Öğrenmeye olan doymak bilmez açlığı için yürek teri dökmeye devam etmekte olan Sadıkoğlu, toplumun ontolojisi ve ortak paydası olarak gördüğü dinsel terminolojinin topluma yansıması yönünde İnsan İnsana Emanettir sloganı ile yaklaşık yirmi iki yıldır araştırma ve incelemeler yapmakta, tedrisinden geçtiği tüm alanlarda eserler ortaya koymaya ve çağın karanlığına nasibi ve çabasınca ışık saçmaya çalışmaktadır.

1995-2003 yılları arasında Adıyaman İli Kahta İlçesi Damüstü Köyü İlkokulunda sınıf öğretmeni, Adıyaman İli Kahta İlçesi Göçeri İlköğretim Okulunda Okul Müdürlüğü,2003-2007 yılları arasında ise Diyarbakır İli Yiğityolu Köyü İlköğretim Okulu Müdürü olarak çalışmış; eğitimcilik hayatı boyunca oturup şartları eleştirip şikayet etmek yerine elini taşın altına koyarak ‘mevcut imkanları okulun, çevrenin ve öğrencilerin lehine nasıl çevirebilirim’ düşüncesi içinde insan üstü bir gayretle mücadele etmiş, kendi yürek teriyle iki okulu tamir ettirerek eğitim hayatına kazandırmış, bir de aynı çaba ve gayretle 8 derslikli bir okulun yapılmasına vesile olarak özellikle kız çocuklarının okullaşmasında büyük emek vermiştir.

Bu çabasının karşılığında 2005 yılında YILIN ÖĞRETMENİ ödülünü almış, ancak 2007 yılında öğretmenlik mesleğinden ayrılmıştır.

Bu ayrılış hikayesi ile ilgili 16 yıldır sürdürdüğü hukuk mücadelesinin yanısıra 1998 yılından beri okuyan ve hem yazan Sadıkoğlu’nun yayımlanmış 1200 civarında makalesi ile birlikte, yayında olan “Öğretmen Olmak“,”Ertelenen Hayatlar (Roman)”, 6 cilt ve 3280 sayfadan oluşan “LEKÜM DİNÜKÜM VELİYEDİN”(Araştırma ve İnceleme Dizisi 1-6), “Hz Havva’dan günümüze KADIN”(Araştırma İnceleme 7, 2 cilt), “Galiba Yanlış Anladık” (2 cilt, Araştırma İnceleme 8, Makale) “DİRİLİŞ” (Roman),”Geceye Bir Güneş Çizdim(Roman)”,”Kerbübela (Roman-4 cilt)” eserlerinin yanısıra yazara ait Eğitim mi Öğütüm mü (1.cilt) ve Ademlikten Adamlığa adlı eserleri 2022 yılında yayımlanmıştır.

Toplamda şu ana kadar kaleme aldığı 34 (otuzdört) eseri bulunan Muhammed Rıdvan SADIKOĞLU; Kerbübela 4.cilt, Ankebut, Zühre Romanı, Hz Havva’dan Günümüze Kadın 3 ve 4.cilt, Eğitim mi Öğütüm mü (2.cilt) ve Sayha Romanı ile ilgili yürek teri dökmeye devam etmekte olup yaklaşık 4 yıldır sürdürdüğü İnsan İnsana Emanettir Projesi çerçevesinde 21 İl, 196 İlçe ve 3017 okul ve kurum ziyaretinde milyonlarca gencimizle buluşma imkanı elde etmiştir.

Kendisini “fikir işçisi” olarak tanımlayan SADIKOĞLU, katıldığı hiçbir konferans ve seminerden kesinlikle ücret talep etmemekte, bu faaliyetlerinin dışında 57 farklı ilin yerel gazete ve haber sitesinde ayrıca gönüllü ve ücretsiz köşe yazarlığı yapmaktadır.

ALDIĞI VE ALMAKTA OLDUĞU EĞİTİM VE SERTİFİKALAR

☑ Yöneticilik ve Liderlik Eğitimi

☑ Diksiyon ve Hitabet Eğitimi

☑ Topluluk önünde konuşma ve etkili sunum teknikleri

☑ Profesyonel Yaşam Koçluğu (Trainner – Eğitimci seviyesi))

☑ Aile Koçluğu

☑ Öğrenci Koçluğu

☑ Yönetici Koçluğu

☑ Profesyonel NLP (Trainner – – Eğitimci seviyesi)

☑ Profesyonel Kuantum (Trainner – – Eğitimci seviyesi)

☑ Biyometrik Yüz Okuma ve ve Profil tanımlama (Temel Eğitim)

☑ Biyometrik Yüz Okuma ve Profil Tanımlama (Uzmanlık)

☑ Etkili iletişim ve Beden Dili Eğitimi

☑ Eğitici Eğitimi

HEDEFLEDİĞİ EK EĞİTİMLER:

☑ Klinik Psikoloji Eğitimi

☑ Felsefe

ÜZERİNDE ÇALIŞTIĞI ESERLERİ:

☑ Kerbübela Romanı (4.cilt)

☑ Ve Kader Gayrete Aşıktır Romanı

☑ Hz Havva’dan Günümüze Kadın (3 ve 4.cilt)

☑ Eğitim mi Öğütüm mü? (2 cilt)

☑ Zühre Romanı

☑ Ankebut ( Makale- Araştırma)

☑ Şirk İnananların Hastalığıdır (Makale- Araştırma)

☑ Sayha Romanı

☑ Yaşamayı Üstlenmek (Makale- Araştırma)

☑ Ömrümün Besmelesi (Şiir)

☑ Vaktin Çocuğu Olmak (Makale-Araştırma)

☑ Yürek teri (Makale- Araştırma)

İnsan İnsana Emanettir …

Zamanın durduğu anlar vardır hani; ne kadar yan yana getirirsen getir 29 harfi, kelimelerin anlamsızlığın zirvelerinde dolaştığı. Tüm zerrelerin acziyetin itirafında boğulurken dua makamına yükselir ruhun, boğazında düğümlenen sözcükler en yüksek perdeden çarparken zihninin perdelerine. Düşlediğin ile yaşadığın hayat arasındaki uçurumların anlamsızlığında çetin bir savaş başlar o an vicdan denen acımasız yargıcın şahitliğinde sana bahşedilen nefesin şükrünü eda ederken tüm zerrelerin. Yanlış yaptıklarının ağırlığı bir yana doğru yaptıklarının bile bedelini ödetirken çamurdan yaratılmışlar; kabarır gönlün ve yüzünü ateş gibi yakar gözyaşları sen yazarken dilekçeni kimsesizlerin kesine.

Kendi Kaleminden Hayatı

Annemin tespitiyle 49 yıl önce evin ilk çocuğu olarak; ikinin ikincisi ama diğeri vefat ettiği için belki de ‘talihlisi’ olarak gelmişim dünyaya… Annem, “bu dünya iki Rıdvan’ı kaldıramazdı zaten oğlum” dese de; okurum o anki yürek yangınını, kabaran yorgun gönlünün yansıması nemli gözleri, titreyen cennet mekan öpülesi ellerinden. Yanisi ezanların lahuti sesi karanlığı yırtarken başlamış hayat hikayemiz dünyaya “eşref-i mahluk” olarak gönderilmiş olmanın nasipdarlığıyla.

… Oynayabileceği bir tane dahi oyuncağı olmamasının ezikliği içinde ilkokul 3.sınıfta sırtımda boya sandığı “aile bütçesine destek” ile tanıdım hayatı. Kimbilir belki de bu yüzden hiç bulamadım kömür karası boyalı ellerimle ekmek arası pişmiş yumurtanın üzerine içtiğim “lüks” gazozun lezzetini “ilk alın terim” olduğu için. Memur çocuğu olmanın “rotasyon” cilvesiyle ilkokuldan liseye defalarca yer, yurt ,okul ve öğretmen değiştirmenin verdiği (dez)avantajlarla çocukluğum boyunca turlandı böylece Karadeniz illeri boydan boya.

Oğlum kucağıma verildiğinde henüz bitmişti lise çağları ve onunla birlikte arşınladık çoğu kez üniversite koridorlarını… Bir oyuncak mağazasının önünden geçerken kendi kendine mırıldanarak kullandığı sözcüklere “ne dedin oğlum” diye ısrarla sorduğumda; “Dua ettim inşallah benim de bir bisikletim olur” diye kullandığı o umut kokan, ama “baba” olmanın tarumar ettiği çaresizliği unutmadım hiçbir an; “gözüme toz kaçtı ağlamıyorum babacığım” yalanıyla örttüğüm ve yokluğu derinden yaşadığım o günleri.

Oğlum henüz 4 yaşında iken evden ayrıldığımda iki kanepe , bir yatak, iki kaşık ve bir beşiği ıslatarak “herşey yeni başlıyor” diyen yağmur; yetişti imdadına nemli gözlerimin, ben verirken cebimdeki son param olan beş lirayı hayata atılıyor olmanın hezeyanıyla. Kardeşliği, birliği ve gücün tarifsiz huzurunu keşfettim yetimliğimde aynı sıraları okuduğum arkadaşlarımın evime getirdiği kilim, koltuk ve kapkacakla. Sabahlara kadar başkalarına ait ödevlerin hazırlanması ile çınladı oturduğum sokaklar, elimdeki daktilonun şangırtıları o günden bu yana miras bırakırken gözlerime uykusuzluğu. Sonra anneliği tanıdım çalıştığım eczanenin gece nöbetinde; soğuktan tir tir titrerken üzerindeki pardesüyü ilaç parası olmadığı ama çocuğu çok ateşli olduğu için bırakmaya çalışan bir annenin nemli gözleri ama dünyayı sarmalayan rahmetinde. Hak yemenin sefilliğinin maliyetini öğrendiğimde üniversite 3.sınıfta idim çalıştığım matbaada haftalığım verilmeden boynu bükük kapı önüne konulduğumda. Kimsesizliği tanıdım evimin elektriğinin faturasını ödeyemediğim için sokak lambasının ışığında finallere çalıştığım gecelerin zemheri yalnızlığında. Yetişebilmek adına hayata herşeye inat; bir çay ocağında elimde kırılan bardağın akıttığı kanların acısını unuttum hocalarım ve arkadaşlarımın alkışları arasında alırken azmimin diplomasını.

evden ayrıldığımda iki kanepe , bir yatak, iki kaşık ve bir beşiği ıslatarak “herşey yeni başlıyor” diyen yağmur; yetişti imdadına nemli gözlerimin, ben verirken cebimdeki son param olan beş lirayı hayata atılıyor olmanın hezeyanıyla. Kardeşliği, birliği ve gücün tarifsiz huzurunu keşfettim yetimliğimde aynı sıraları okuduğum arkadaşlarımın evime getirdiği kilim, koltuk ve kapkacakla. Sabahlara kadar başkalarına ait ödevlerin hazırlanması ile çınladı oturduğum sokaklar, elimdeki daktilonun şangırtıları o günden bu yana miras bırakırken gözlerime uykusuzluğu. Sonra anneliği tanıdım çalıştığım eczanenin gece nöbetinde; soğuktan tir tir titrerken üzerindeki pardesüyü ilaç parası olmadığı ama çocuğu çok ateşli olduğu için bırakmaya çalışan bir annenin nemli gözleri ama dünyayı sarmalayan rahmetinde. Hak yemenin sefilliğinin maliyetini öğrendiğimde üniversite 3.sınıfta idim çalıştığım matbaada haftalığım verilmeden boynu bükük kapı önüne konulduğumda. Kimsesizliği tanıdım evimin elektriğinin faturasını ödeyemediğim için sokak lambasının ışığında finallere çalıştığım gecelerin zemheri yalnızlığında. Yetişebilmek adına hayata herşeye inat; bir çay ocağında elimde kırılan bardağın akıttığı kanların acısını unuttum hocalarım ve arkadaşlarımın alkışları arasında alırken azmimin diplomasını.

Adıyaman’ın ücra bir köşesinde öğretmenliği tanıdım sonra köyün ilk öğretmeni olmanın verdiği heyecanla kucaklayarak 74 çocuğumu, henüz bıyıkları yeni terleyen bir delikanlı telaşıyla… Takvimler 1998 in kışını gösteriyordu çaresizliği iliklerime kadar yaşadığım ölümle ilk burun buruna geldiğimde; fırtınalı bir tipide,boyu aşan karın içinde bir başına kalmışlığın yetimliğinde. Ne gözlerim öyle leziz bir uyku bildi o günden sonra, ne midem onayladı hiçbir yemeğin lezzetini o sıcacık çorbanın buram buram tüten doymuşluğunda. İhanet ile ilk tanıştığımda henüz 28 lerde idi yaşım; okula arazisini hibe etmiş adamın kararından vazgeçtiğini duyduğumda deli çağların uslanmazlığıyla.

Vicdansızlığı tanıdım, insafsızlığı soludum 52 köy ve mezranın merkezi konumundaki başka bir okulda; 5.sınıfa geldiği halde tek kelime Türkçe konuşamayan, okuma yazma dahi öğrenememiş çocukların sahipsizliğinde, başı takkeli, alnı secdeli(!) “sofi” lerin umursamazlığı; yirmi beş yıl sonra yazık ki bugün her birinin işgal ettiği müdürlük makamlarına kanarken sol yanımın çaresizliğinde.

Azmi tanıdım personelim ve çocuklarım ile gafillerin tünediği o virane, baykuşlar öten harabeden muhteşem bir ordu ile ülkenin dört bir yanına gönderdiğim öğretmenlerin, hemşirelerin, doktorların, mühendislerin zemheri karanlığı ışıtan aydınlığında. Yetimlik yârim oldu kendi ellerimle toprağa gömüp çıkmasınlar diye bir de üzerlerine toprak attığım yeryüzü ilahlarına kurban edilen Kerem’lerimin, Berfin’lermin sessiz çığlıklarında, bulaşırken acıları ömrümün kanayan yaralarına.

Kanaya kanaya büyürken yüreğim çıkar putlarıyla tanıştım, gözümün önünde kurşunlanırken insanlar; cansız bedenlerin üzerine çullanan yetim kalmış yüreklerin gözyaşlarında boğulurken mahluklar.

şehirden km lerce uzakta çalışan sondaj makinesi operatörünün haftalardır delemediği taştan vazgeçip gitmek üzereyken duanın gücü sundu azmin meyvelerini gözyaşları ile secdeye kapandığımda bir öğlen namazının berraklığında.

Düzene, sisteme, yokluğa, kimsesizliğe ve çocukların sessiz çığlıklarına kıyam ettiğimde horlanmanın, itilmenin, kakılmanın, kovulmanın rengini solukladım tüm zerrelerimde; karanlık gölgeler takip ederken siluetimi, kimselerin cesaret edemediği “an” ların en zifiri karanlıklarında.

Yaşamanın ne demek olduğunu ölümü ikinci soluklamamda gördüm; defalarca takla atmış bir aracın suda sürüklenmesi ile gırtlağına kadar suya batmış ama taktığı emniyet kemerinden dolayı kımıldamayan kızımın “baba ölüyoruz” haykırışında.

Süslü ışıklar, donatılmış masalar, kucak kucak çiçekler, su gibi akan içeceklerin bulunduğu bir otelin salonunda beş yıldızlı muktedirlerin elinden alırken “Yılın Öğretmeni Ödülü” nü zirveyle tanıştım yüceltenlerin çıkar putlarını yıktığımda beni ayaklar altında ezmeye and içtiklerini bilmeden.

Miladı oldu biçilen vadenin o anın çaresizliği; Kur’an ile şereflenerek tarihler 7 Temmuz 2002 yi gösterdiğinde; kulaklarıma rüyamda okunan Rahman Süresi’nin “Siz Rabbinizin hangi nimetlerini inkar edersiniz?” ayetinin beni yataktan kaldırıp kan ter içinde atmasıyla kendime geldiğimde.

Bu dünyaya gelmenin gitmenin ilk adımı olduğunu “keşfettiğim o günden beri” değişmedim hiçbir şeyi, seher vakti sahibimle hemhalken yüzümü ateş gibi yakan iki damla gözyaşının verdiği o hazzı; hiçbir makama , mevkiye, şöhrete, mülke ve metaya; nebevi bir ikazla “bir deniz karşısında bir parmaktaki ıslaklık kadar olduğu işaret edilen” bu faniliğin ihtirasında.

Şimdilerde kendimle kalabalık kalmanın lezzetini yudumlarken mahsun yüreğim; yazdırıyor kalemin sahibi bahşettiği kırk beş yıllık ömrün yaşanmışlığı, adanmışlığı ve kimbilir belki de en çok aldanmışlığını; milyarlarca sessiz harf içinde “sesli” bir harf olabilme gayretinin yarattığı fırtınalarla.

Yaşanmışlığın ‘keşke’lerinde, yarınların ‘belki’erinde ; insan doğmak ile insan kalabilmenin kılıçtan keskin,kıldan daha ince çizgisinde solumakta artık yorgun ruhum huzuru; dudaklarımda inceden inceye “kalanın geçenden hayırlı olması” temennisinde yeşeren umuduyla.

Muhammed Rıdvan Sadıkoğlu